Bir Yaşam Günlüğü
Benim yalnızlığım hep kalabalıktır.
Varlığımın kanıtı olan bütün kimlikler ve başka başka kimliklerle örülü bir yalnızlık.
Öyle bir yalnızlık ki, ne bir mevsime ait ne bir zamana ne de bir duruma.
Geçicilik olgusundan münezzeh, sahibine sadık huzursuz bir hâl.
“BİR DUYGU ATLASI OLARAK YALNIZLIK” yazısını okumaya devam et
Nihayetinde var olmayan şeylerin boşluğundan girdap yaratıp, zanlarından kocaman bir duvar ördün ömrüne.
Aşmanın yollarını arayışın bir ömür sürecek belki de.
“DÜŞLERİ ÇALMAK SERBEST Mİ ?” yazısını okumaya devam et
Kimsesizliğin hakim olduğu kalabalıkta hiçlik saklıdır. Haklı sesleri bastıran sessizlikle tanışınca rüya olmasını isteyeceği gerçeklere uyanıyor insan. Kafamın içinde mutlaka olmalı dediklerimle olmasa da olur dediklerim aynı masada oturmuş gibi. Zamanın içine sığdırdırdıklarımızla hayattan beklentilerimiz arasında bir terslik var. İstiyorum ki insanı ön yargılı yaftalar çemberine hapseden, zamanın büyük kısmını kaçırmasına sebep olan anlık işler karanlığa gömülü kalsın.
“KAYIPLI KAZANÇLAR” yazısını okumaya devam et
Kaybolmanın kesif yalnızlığını çekilir kılanın bulma ihtimalinde olduğunu öğrendiğimde kabullendim kaybettiklerimi. Bulamayacaktım.
“PENCERESİZ KALE” yazısını okumaya devam et
En güzel anların dahi üstünden zaman geçince sıradanlaşan bir anıya dönüştüğünü bildiğinden, mutluluğun ebedi kalacağı sanrısına hiç kapılmıyor insan, ama bir eksiği kovalamaktan da geri durmuyor. Hemen hepimizin arayışın en az bir tonunu yaşadığı yaşam döngüsünde bir yer var, ne oluyorsa o an oluyor. Biri düğmeye basıyor ve karanlık aydınlanıyor sanki. Önce algılayamıyor, nerede ne var, afallıyor, gözleri kamaşıyor, aklı karışıyor. İçinden kendi kadar bir şey daha çıkıyor insanın.
“KABUĞUN İÇİNDE NE VAR” yazısını okumaya devam et
Entelektüellerin Hurafeleri kitabında şöyle bir cümle geçiyordu: “İnsan bir gelenektir. Her insan bir geleneğin mensubudur. Ya eski bir geleneğe eklenir ya yeni bir ‘trend’e mensup olur ya da yeni bir geleneği başlatır.” İnsanın tüm oluşum ve kuramların özü olduğuna vurgu yapan güzel bir tespit. İhtiyarî ya da gayriihtiyarî iz bırakandır çünkü insan. Sosyal ve ahlakî normlarımız bunun bir örneği sayılabilir. Bilinç düzeyimiz, mensup olduğumuz tarafın en belirleyici unsurudur. Cinsî tabiatımızı aşağı çeken kimi trendlere mensup olmak da yukarı taşıyan bir geleneği başlatmak da irademize bağlı bir durumdur.
“İNSAN İZ BIRAKANDIR” yazısını okumaya devam et
Kendi sırrını keşfe çıktığında, dünyanın en cesaret isteyen yolculuğuna adım attığını, kimi zaman dipsiz bir kuyu gibi olduğunu ve birbirine tezat tüm duyguların aynı çıkmazda buluştuğunu anlıyor insan.
“HİÇLİĞİN AYNASI” yazısını okumaya devam et
Esnekliğin, uyumun, dayanıklılığın ve bereketin simgesi olan başağın oluşumu hayli zahmetli bir yolculuktur. İklimin, toprağın, havanın, güneşin, yağmurun ayrı ayrı beslemesini bekler. Şartların uyumu emekle birleşince bir buğday tanesinden birkaç başak, bir başaktan onlarca buğday hâsıl olur.
“BAŞAK VE İNSAN” yazısını okumaya devam et
Kendini sevmek nasıl olur bilmiyor(d)um ben,
Ne yaparsa kendini sevmiş olur ki insan?
Kendini beğenmekten başka bir şey olsa gerek kendini sevmek.
“SEV KENDİNİ” yazısını okumaya devam et
Değişmekle gelişmek arasında ki farkı anlayamamış olmaktan hâsıl olan bir sitem, bir kabullenememe hali var insanın.
Oysa dün görmezden geldiğin şeye bugün tahammül dahi edemiyor olabilirsin, dün güldüğün şeyi bugün saçma bulabilir, dün üzüldüğün şey bugün gündemin dahi olmayabilir. Önemli olan, bir kapıdan çıkarken arkanda neyin kalması, yanına neyi alman gerektiği konusunda isabetli olman, güç kazandıkça görgünün değerini düşürmemen. İnsan sadece büyüyen değil, duygularıyla, doğru ve yanlışlarıyla, zaafları ve güçlenen yanlarıyla gelişen de bir varlıktır.
“MESELE GELİŞEREK DEĞİŞMEK…” yazısını okumaya devam et
Beşincimevsim 