Çok şey birikti,
Çok şey… sessiz sonbahar ikindilerinde.
Son soba sıcağı geceden sonra
Hiçbir şey yeşermedi kalpte ve zihinde.
Çöl…
Genişledi sadece.
Her şey soldu.
Toprak aldı seni, bir de adını.
Söyle dur şimdi ishak sesiyle
Şarkının geri kalanını.
Sanki her söz seni anlatacak
Söğüt ağaçlarının sesiyle.
Ki rüzgârla dost olduktan sonra
Her şey uğuldar.
Her şey… seslenir adından önce
Çektiğin acıların şarkısını.
Sustuğun kederlerin yükünü de bir kuş
Alıp kanatlarına taşır da,
Usanınca nihayet
Bırakır mavi bir cehennemin tam ortasına.
Sensin durmadan ölgünleşen.
Vakti geldi,
Öl günle şen!
Beşincimevsim 